sábado, 29 de enero de 2011

Es mejor quemarse que apagarse lentamente.


Un cigarro tras outro, as esperanzas van caendo en picado e o branco do papel tornase cada vez máis branco. Un montón de historias desexando saír sen saber moi ben cómo...onde, cando, porqué... Ti nunca serás tan fermosa como hoxe, e cicais eu, non volva a mirarte así, a verte así. Unha liña vertical fai volver á esperanza. Pero pouco dura, porque o bo das cousas boas é que duran tan pouco que non nos da tempo a acostumarnos a elas. Por iso a felicidade sempre parece algo novo, distinto, especial...Ti xa non es tan espectacular como creímos, e eu, xa non atopo a maneira de reconciliarme comigo mesma (nin contigo). Autoconvencerme. Autoinmolarme. Non te enganes. O que fuches está pasado. Agora eres o que eres, e de pouco serve, poñerse o difraz de asasino se nunca pretendiches matar. É o mesmo, pero non vou dicir moito máis. Non ten sentido vivir para o pasado. Cada caída é un paso hacia o seguinte nivel. Xa non podes facer trampas. Nin resignarte. Hai que mirar para diante, aínda que tembles de vértigo, medo, e ganas de volver caer. A única persoa que pode facerche sentir especial, eres ti mesma. Os demais sempre estiveron demais.


Miras esa foto de novo, acendes outro cigarro, buscando quen sabe se perderte entre o seu fume, ou arder con el.