viernes, 16 de septiembre de 2011


Quedan tantas cousas por dicir... e sen embargo, os días pasan e un silencio sepulcral de berros que non din nada invade cada rincón do meu destrozado corazón. Recordas que queríamos ser cando nos coñecemos? Oxalá quedara algo daquela ilusión por sentir, por vivir...Oxalá poideramos volver a crer en algo. Volver a sentirnos alguén. Ser alguén fóra destas catro paredes que se derruban por momentos. Pero pérdome. Pérdote. Perdémonos. Un cúmulo de dúbidas arredor do único gran paso que din en toda unha vida de intentos frustrados. Ese gran paso que agora me fai tremer, perder o equilibrio, tatexar... que me deixa paralizada e vulnerable ante un pasado que recordo como perfecto, un presente de noites en vela e soños que se esfuman e un futuro que non sei construír. Ese gran paso que agora me fai tremer cada vez que me miras, que me rozas cos teus dedos. Cada vez que me prometes a lúa aínda sabendo que a lúa non é nada para min cando me bicas cos teus olliños de mel. Xa sabes...incluso a lúa me sabe a pouco. E ti, mentras tanto, como se nada. Vivindo ao día, sen deixar sinais. Rompendo a copa donde deixamos gran parte das nosas ilusións. Maldicindo ao pasado. Malvivindo o presente. Postergando o futuro. Mírote, buscando nos teus ollos a primavera e só consigo o frío deses invernos que acaban facéndose demasiado longos, demasiado grises. Non podo. Sigues obviando un amor que se desmorona a cada segundo, obviando as nosas lembranzas. Deixándome desamparada, cos meus incertos intentos de atopar a melodía. Desexando o paso dos días, idealizando e temendo os días que virán e intentando curar as feridas vitalicias duns días que xa foron e que nunca poderemos recuperar. Perdendo os zapatos en cada tentativa de pisar máis forte. Sen saber que dicir(che). Tanteando eses camiños que din que é mellor percorrer descalzo. E curándome as feridas co veleno da túa voz ao outro lado do teléfono. Morrer un pouco con tanto silencio. Os teus ollos mirando o teito. Medo á oscuridade.

sábado, 29 de enero de 2011

Es mejor quemarse que apagarse lentamente.


Un cigarro tras outro, as esperanzas van caendo en picado e o branco do papel tornase cada vez máis branco. Un montón de historias desexando saír sen saber moi ben cómo...onde, cando, porqué... Ti nunca serás tan fermosa como hoxe, e cicais eu, non volva a mirarte así, a verte así. Unha liña vertical fai volver á esperanza. Pero pouco dura, porque o bo das cousas boas é que duran tan pouco que non nos da tempo a acostumarnos a elas. Por iso a felicidade sempre parece algo novo, distinto, especial...Ti xa non es tan espectacular como creímos, e eu, xa non atopo a maneira de reconciliarme comigo mesma (nin contigo). Autoconvencerme. Autoinmolarme. Non te enganes. O que fuches está pasado. Agora eres o que eres, e de pouco serve, poñerse o difraz de asasino se nunca pretendiches matar. É o mesmo, pero non vou dicir moito máis. Non ten sentido vivir para o pasado. Cada caída é un paso hacia o seguinte nivel. Xa non podes facer trampas. Nin resignarte. Hai que mirar para diante, aínda que tembles de vértigo, medo, e ganas de volver caer. A única persoa que pode facerche sentir especial, eres ti mesma. Os demais sempre estiveron demais.


Miras esa foto de novo, acendes outro cigarro, buscando quen sabe se perderte entre o seu fume, ou arder con el.

miércoles, 7 de octubre de 2009

Unha noite máis

Romper a copa dos teus soños bonitos comigo. Sentirme culpable ata o punto de crer que non me merezo nada. Querer ata perder os papeis. Perder os papeis unha vez máis despois de xurar e perxurar que non o volverei facer. Non atopar a saída. Non querer saír. As noites son moi frías. Os invernos moi longos. Cambiar por fóra para finxir cambiar por dentro. Non quero seguir finxindo. Isto non está ben. Estou cansada de ter que inventarme excusas. Non deberían facer falta. Estar completa e problematicamente engachada ao pasado. O pasado é unha droga. É peor que o cabalo. Tamén esixe adicación absoluta. Teño que rematar dunha vez con esta puta adicción. Pasarei o mono como poida. Un pouco de música, amigos, anestesia para a dor, ilusións...Que será delas? Fai tempo que non me visitan. Extrañoas. E a ti tamén. Por que non podo dicircho? Por que é máis fácil dicir "adeus" que "quérote"? Por que somos tan soberanamente gilipollas? Joder, co ben que se nos da querernos deberían financiarnos estar xuntos...Non cres? Non, non o cres. Algún día darasme a razón. Isto é insostible. Tan só vou deixando mostras inexactas de que existo...e a veces nin iso. De verdade, meu neno, que a veces nin iso. Feridas vitalicias sen memoria. Bicos que envelenan... Soñaaar. Voaaar. Se te vas, vou contigo... Tremer. Perder. Volver. Depender. Gañar. Unha noite máis.

martes, 6 de octubre de 2009

É unha noite como moitas. Coa ventá do meu cuarto aberta para escoitar o máxico bater da choiva contra as frías rúas compostelás. O cinceiro cheo de cigarros e a música soando tratando de evadirme de todo. Isto non leva a ningures. É de madrugada e estou a escribir nun blog perdido pola rede, lonxe do ruidoso mundo das críticas e os "tes que saír adiante". O teléfono lonxe de min non volveu soar. Estou demasiado lonxe da casa como para lembrar quen son. Este non é ese lugar onde me todo o mundo é feliz e as cousas saen ben. Non, non o é. Pero basta de lamentos...é mellor camiñar. Hacia donde?quen sabe. Aínda quero que volvas. Aínda non te fuches. Notote aquí, ao meu carón, coidando de min. Agora que non hai quen o faga deixome en mans da autodestrucción. Días sen probar bocado, noites en vela sen amencer, tardes sobre tí e para tí. Sabes? Eu tamén escribo cando estou moi jodida. Fai tempo que me esquecín de porqué estou aquí e aínda fai moito máis que me olvidei da miña vida antes de ti. Hoxe volvín escoitar todas esas cancións que escoitaba antes de que me amases como se o mundo se fose acabar mañá, pero xa non din o mesmo. Agora soan mal. Agora fanme chorar. Antes dabanme forzas. Cicais xa non queda lugar para os soños dentro de min. Cicais agora intento simplemente non pensar. Pero non é fácil. Sei que teño que ser feliz, para que ti poidas ver algo bo en min, pero cústame respirar dende que non te preocupas por min. Non deberíamos ter que finxir. Todo debería ser moito máis fácil e sen embargo cada vez que te vexo sinto que todo é máis complicado. Non quero ser máis egoísta contigo. Sigo presa polos meus pecados. Necesito mandar todo ao inferno. Necesito que me abraces, que me toques a cara e que me digas que todo vai estar ben, que ti vas estar aí. Seino. Seino. pero necesito que mo digas. Necesito que me perdoes. Necesito confiar en alguén. Vén á sombra, que eu esperote. Esta profunda e forte dor no peito non me deixa respirar. Xa non me queda paciencia. Xa non me quedan ás para volar. Como queres que escriba algo bonito de verdade se xa perdín a ambición? Non teño ganas de seguir. Non sen ti. Isto é moi semellante a saír do manicomio para acabar nun panteón. Si, esaxero. Probablemente esaxero. Soño que comeza outra canción. Pero non é a mesma. Sempre é a mesma e sempre fala de ti. Aínda hoxe me pregunto que coño terás que fai que non te poida arrancar de min... Equivoqueime outra vez. Perdínte por pensar que te tiña, pero perdínte? Teñoo todo a medio facer e pregúntome se cicais mañá... Si, mañá si. Como podo dubidalo? Non podo. Ti segues sendo o que fai que estremeza con só unha mirada. O que fai que trema, que ria, que chore, que sinta, que odie, que desespere, que teña esperanza... Joder, ti segues a darme a vida aínda cando ma queres quitar. Ven, que eu espérote. Aínda que nunca leas isto ou ainda que o leas e non sintas nada. Nin frío nin calor. Sei que podo volver namorarte. Volver? Joder, tanta indecisión acabará por volverme tola. Non ves que non podo facelo peor? Tiven tanto medo a perderte que te perdín. Non son eu. Mintoche. Calo e mintoche. Xogo a dicirche a verdade e mintoche...Digoche que xa non te espero e mintoche. Digoche que non che volvo a mentir e mintesme ti. Non hai luz se non estás ti. Necesito un pouco de anestesia. Xa non me gusta este lugar. Oigo que volves e xa non vexo. Non me vexo os pés. Devolveme o momento. Véndome só por un bico. Vivo da necesidade. Paso tódalas noites coas estrelas. Vivo da intensidade dun momento que xa foi... e que volverá. Ten que volver. Mira, de repente sae unha luz. Deixo de poñer os pés no chan por un instante e síntome mellor. Sei que podo dicirche que xa é tarde e ti saberás que estou dicindoche que te quero. Que máis queres? Non hai nada máis. É todo canto hai que aprender nesta vida. E eu xa o aprendín, pero fállame a paciencia. Teño présa e riome moi pouco. Son eu, meu neno. Son eu. Estarei aquí cando volvas a lembralo. Hoxe volvo deitarme sen un "quérote" ao outro lado do teléfono e pensando que ninguén me espera no meu lar, máis esta noite deixarei a ventá aberta por se a ilusión decide volver entrar...